कुर्सीसे अलमारी तक

 

संद्दूक से नीकाली
कुछ बेश किमती चीजों की तरह

यादोंको सीनेमें समेटके बैठा हुं
उसकी आहटका भी अबतो
रहा नहीं इंतज़ार फिरभी
माँजीकी चादर लपेटके बैठा हुं
वकतकी मानिंद अबतो
मेरे जज़्बात भी गुज़रते जा रहे है
अब भी मुजे तराशनेको
लोग भी कैसी कैसी
तरकीब ला रहे है
वो देखिये नींद भी
मेरी चारपाई के कोने पे खड़ी है

उसे भी अबतो मेरी पलकों पे
ऐतबार नहीं है
ख्व़ाब तो सरे मायूस होकर
दरीचोके बाहर ही अटक गए है
आँगन में खड़े खड़े पेड़ भी
दरवाज़ेसे निकलती हवाका
रुख़ पलट गए है
मेरे घरमें घौसला बनाके
रहेनेवाले परीन्दोने भी
ठिकाना बदल लिया है 

आनेवाले पलने भी धोखेसे मुजे
हरबार मेरे हाथमें बीता हुआ कल ही दिया है
बस इन सारे एह्सासोंको एक गठरिमें बांधके
रख दुंगा अभी अलमारी में
लेकिन फिर सवाल तब उठता है
जब हर शाम मजबूरन
इसी गठरी को खोल के बैठ जाता हुं
फिर वाही मैं
वाही मेरे कमरेकी आबोहवा
अबतो यही
कुर्सीसे अलमारी तक की
चार कदम की दूरी
रह गयी है ज़िन्दगी पूरी
साँसों की रफ़्तार के साथ
गठरी बांधना खोलना
कोई तो अब इस अलमारी को
गठरी समेत दे दो कबाड़ी को
ताकि ये चार कदम चलना भी ना हो
और ज़िन्दगी यहीं रुक जाए
चारपाई पे रुकी नींद की गौदमें
ख्व़ाब भी लौट जाए अपने शहर

--निखिल जोशी

 

છાતી ને સમંદર

ઝાંકળ ભીની પરોઢ ઓઢી જઈને બેઠા સરવર
એક સ્મરણ ની હોડી હાલે છાતી ને સમંદર

એક ત્વચાની ભાષા ઉઘડે આંગળીઓના છેડે
શ્વાસોનું ઓજાર પછી આ રૂંવાડા ને ખેડે
કંઈ કેટલા અર્થ ઉગ્યા છે સ્પર્શ લિપિની અંદર

હૂંફાળી એક રાત ટપીને પહોચ્યા સૂરજ દેશ
હુંપદ છોડી ધર્યો અમેતો લાગણીઓનો વેશ
જાત સમૂળગી વીસર્યા એવું થયું શું જંતર મંતર!

--નિખિલ જોશી 

ઘટના શું છે?

આપણ બેની સંગાથે આ ઝાંકળ જેવી ઘટના શું છે?
પાંપણ પર આ સ્વપ્ન લગોલગ વાદળ જેવી ઘટના શું છે?

તારા ચહેરે ગાલ અડોઅડ લહેરાતી આ લટનાં સોગંદ
છાતીમાં ઉઘડતા આ ઈચ્છા નાં દ્વાર હતા જે બંધ
તારી આંખે રંગ નીતરતી કાજળ જેવી ઘટના શું છે?

રાત પડે ને ઓશીકે આ સપનાઓ કંઈ થાતા સળવળ
ફૂલ ગુલાબી નામે આખ્ખી રાત પછી તો ઝળહળ ઝળહળ
મુંજવતા આ મૌન પરે પણ સાંકળ જેવી ઘટના શું છે?

--નિખિલ જોશી 

સાંજ પડે ને મારી ભીતર…

સાંજ પડે ને મારી ભીતર એક અમસ્તું અંધારું કંઈ ફેલાતું રેલાતું જાણે
કાયાની કાચળીઓ કોરી અંગ અંગ એ રેતી થઈને રણ બની વિસ્તરતું
આથમણે સૂરજ ડુબેને છાતીમાં જો ફટાક દઈ ને ફાટ ફાટ થાતી નાડીમાં
ઉઝરડાઓ આળસ મરડે હળું હળું વહેતું આ લોહી એને જઈ  કરગરતું

 

ઝાંકળ જેવી નાજુક નમણી જાત લઇ ને નીસર્યાતા પણ સૂરજ ના સાતે ઘોડાએ
પ્રખર દોડ માં રગદોળીને રૂંધ્યા છે આ શ્વાસ અમારા તમે કહો શું કરવું?
કરી હાથના હલ્લેસાઓ હંકારીતી નાવ અમેતો અધવચ્ચે દરિયાની પણ જો
ઉછળતા મોજાઓ ની આ ખારાશે બસ હાથ ઓગળે કેમ કરીને તરવું?
અંધારું આ એમ અડોઅડ ઉભે મારી જાત સમીપે ખસતા ખસતા ખીણ લગોલગ
પગલાં પહોચે ને જાણે મન પડું પડું થાતી ભેખડ થઇ ભસ દઈ ને પડતું

એક એક આ શ્વાસ નો માથે ભાર લઇ ને ફરતાં ફરતાં ધબકારા ના ગામ વચોવચ
એકલપંડ ઝૂરી ઝૂરી ને અભાગણી આંખો આ શોધે છે બસ સુખનું સરનામું
કંઈ કેટલી દિશા ઘૂમીને કંઈ કેટલા રસ્તા બદલ્યા એકટસી પાંપણ ખોળે છે
નીંદર નાં મુકામ ને તોયે ઉજાગરા નું ટોળું આખું રોજ મળી જાય સામું
પડખે પડખે રાત વીતેને સવા મણનો સૂરજ ઊંચકી પાડું છું પરભાત ને
જયારે આઇનામાં સામે જઉં તો ઘરમાં મારા જેવું કોઈ નથી રે જડતું

--નિખિલ જોશી

કહેવા બેસુય કોને હું

 

કોરીકટ આંખોમાં આંજેલા શમણાં તો હાથતાળી દઈને થ્યા છૂ
જીવતરની વારતામાં ઘટતી આ ઘટનાને કહેવા બેસુય કોને હું

શમણાંઓ ઓઢીને શમણાંઓ પોઢીને ખર્ચી છે કેટલીય રાત
ધાર્યુતું આંગણાંમાં વાદળ અષાઢી કોઈ બાંધીને ગીતો કંઈ ગાત
હાથોમાં આવ્યા પણ ઝાંઝવાના જળ અને છાતીએ બળબળતી લૂ

લીલ્લાછમ દેશમાં એક માળો બાંધીને થયું કલરવની સિચીશું વેલ

અહિયાં તો આપણને આપણાં જ ઘર માં છે આપણાં સંગાથ ની આ જેલ
આઈનાની ભીતર જે માણસ રહેતોતો એને ક્યાં ક્યાં શોધીશ હવે તું !

--નિખિલ જોશી

હરિને  કાગળ

હરિ તમોને કાગળ લખતા અમને આવડ્યો નહિ
કાગળ પર કંઈ લખ્યા વિના બસ કરી દીધી રે સહી

હરિ અમારા કાગળિયામાં હશે કેટલી ગડી
મારે મન તો આપણ બેને એજ જોડતી કડી
બસ તમેય જરાક અમથું જાંકી લેશો મહી

મારો કાગળ કોરો જાણી નહિ ફાડશો હરિ
છાતીએ વળગાડી એને વાંચી લેશો જરી
વગર શબદની વાતોને મેં બિન અક્ષર  છે કહી

--નીખીલ જોશી

સત્યમેવ જયતે 


સત્ય તો જાણે શીંગ ના ફોતરા
ચાવીને થૂંકી દીધેલ પાન ની પિચકારી જેવું
બીડી ફૂંકીને ઉડાડી દીધેલ ધુમાડા જેવું
નફફટ નઘરોળ એક ભૂંડ
બીજા ની વિષ્ટા ચાટતું ફરતું એ જનાવર
એના પગ ના પાછલા હિસ્સા થી દીવાલ પર
ઉડેલા કાદવ જેવું સત્ય
છેક હાડકા ના પોલાણ સુધી ચૂંથી ચાંટીને
ફેકી દીધેલ માંસ ના ટુકડા સમું સત્ય
જર્જરીત ચીથરા માંથી  ડોકા કાઢતા 
અંગો ને પણ નખ વડે નોચતા
પડેલા ઉજરડા સમાન સત્ય
ગામના ઉકરડે શ્વાન દ્વારા કરાતી
ખેચતાણ માં લીરેલીરા થતા
કચરા જેવું સત્ય
દલાલ અને ગ્રાહક ના સોદા માં વેચાતા
લોહી અને  શ્વાસ ની બાદબાકી સમું સત્ય
રોશની થી ચમકતા શહેર ના અંધારે ખૂણે
લૂંટાતી આબરૂ  જેવું અદ્દલ સત્ય
ભૂખ થી ટળવળતા  પેટ માં
પાંસળીઓ વચ્ચે રિબાતી લાચારી જેવું સત્ય

બધી તૈયારી થઇ ગઈ  છે આઘા ખસો
ટોળે ના વળો, શોર ના મચાવો
આ તો ખાલી એક નવું પાટિયું ચિતરાવીને
અહી મુકવાનું છે એની બબાલ છે
થઇ જશે શાંતિ થી કામ
લાગી જશે પાટિયું
ઘણા ચિત્રકારો અહી ભેગા થશે 
એમાં ખાલી એટલુજ લખવાનું છે પાટિયા પર કે
સત્યમેવ જયતે
ખરેખર સાલું ઘણું ગજબ છે
આટલી અમથી વાતમાંતો
વાત વાતમાં કેટલા લોકો ભેગા થઇ ગયા !!!

--નિખિલ જોષી
joshinikhil2007@gmail.com 
 

 

પતંગિયા ની ટોળી

શ્વાસ ની સાથે સાથે
ઉડાઉડ કરતા પતંગિયાઓ ની એક ટોળી
વારે વારે બેસીને ઓશીકે
નીંદર ને ગામ ઘર બનાવે
ધૂળ ના એક બગીચા માં
છાતીએ વળગાડી એમને
સમજાવું ઘણું, કરગરું ઘણું
પણ માને તો ને !

છાનામાના આવી આ પતંગિયા
રોપે છે તારી સુવાસ મારા શ્વાસ માં
ગામ ને ચોરે જઈને
વડલા નીચે ભેગા થઈને બેઠેલા
ગામલોકો ની વચ્ચે જઈને
કરે છે પાંખો નો પમરાટ
ને પછી આખાય ગામ માં
સંચરતો સળવળાટ

ઘર ની ઘરડી દિવાલો પર ઊંઘતા અરીસા ને
ખબર ના પડે એમ લપાતો
નીકળી જાઉં હું ઘર ની બહાર
ને તોય આંગણા માં  આડે આવી ને ઊભતી
ઉંબર ની એક ચીસ
ફળિયું આમ ફેંદી ફેંદી ભૂસવા મથતો
પતંગિયા ના પગલા ની છાપ
પાછો વળું ત્યાં થી જ.

અગાશી ની કોરે થી ડોકા કાઢતો ચંદ્ર
મારી બારીએ ઉગેલા અંધારા ને ચીડવે
બારણા ની તિરાડ  માંથી અંદર પ્રવેશવા
હાથાપાઈ કરતો પવન પણ મોડી રાતે

થાકીને ઓસરી માં આડો પડતો

દિવાલ ને પેલેપાર અંદર હું
પગથી માથા લગ ચાદર તાણીને
ટેરવે ઉપસેલા તારા સ્પર્શને સંતાડતો
બારણા પર લટકતી સાંકળ ને તાકતો
સૂર્ય આળસ મરડી ઉઠે એની રાહ જોતો

સવારે જાત એકઠી કરી
પગ માંડુ આંગણથી આગળ નીકળતી
ઘાસ ઊગેલ કેડી પર
ને અહી પણ ફરી હજી પાછી
એનીએજ પતંગિયા ની ટોળી
મારા ખિસ્સા માં આવી ને બેસે
ને ઉગે છે પાંખ મારા પગ ને જાણે 
તારી કને ઉડીને આવવા માટે.

--નિખિલ જોશી
joshinikhil2007@gmail.com

बारिश और गुज़ारिश
--निखिल जोशी 

रात के पिछले पहर
दस्तक दे रही बारिश
सिनेमें  संजोयी, सोई
सदीयों पुरानी कोई
ज़हन से उठी गुज़ारिश

बारिश की बूंदों का एक झूंड
कर रहा मशक्कत
दरिचो की दरारों से
कमरे में कदमपेशी की
ख्वाब सरे जाके छुप गए
मध्धम सी जलती लौ के

नीचे के अंधेरो में

मेरे ही नाखूनों की चोंट से
बिस्मिल हुआ मेरा अक्स
जाके लिपट गया आईने से
उसी के खून के कुछ कतरे
फर्श पे पड़े है यूं गूमसूम

 
मेरे अन्दर का आदमी
अपनी ही पीठ में चुभी
खंजर निकालकर
ढूढता फिरता अपने कातील को
बोजिल बनी ये रात
ख़त्म होने को है चाँद
खिड़की से दीवारों पे उतरा पानी
बना रहा है कुछ शक्ले वहीँ
यूं ही लगातार तेज़ रफ़्तार
है बारिश और गुज़ारिश

--निखिल जोशी

 

 

BLOOD AND FLESH

 --NIKHIL JOSHI

They were waiting…

Waiting for my arrival

On this beautiful planet earth

In the womb of mother

I heard them

Talking about celebration

I felt the touch of mother

I heard her songs for me

I felt the warmth of clothe

She knitted for me

I too was waiting to see her

But now I hear…

I hear them wrangling

Discussing something filthy   

They have come to make out

I’m of the gender of my mother

They are displeased to this

And now…

They are waiting…

Waiting for me to arrive

The womb is getting flooded

By the tears of my mother

Which she could not express to them

I was now waiting…

Waiting for uncertainty…

Why didn’t they slay my mother?

She was too of my gender

Perhaps because

she is a useful creature to them

all of a sudden

Something pierced the womb

Scattered me into pieces

Of blood and flesh

They could not wait

Even for my arrival

Only the mother feels

I could not arrive.

Hari Tu Kevo Kalakaar

A new music album of mine: Hari Tu Kevo KalaKaar
A new age Shreenathji experience.

Happy Diwali Happy New Year

Happy Diwali & Happy New Year

my video of a translation project

Original English poem by Ray Hearne
Gujarati Translation by Falguni Bharteeya
Music, Recitation and Sung by Nikhil Joshi
Video created by Nikhil Joshi

Read My Poem and Listen My Song on Other Websites:

Read my poem on LAYSTARO.COM


Listen my song on SAMNVAY.NET


Listen my song on TAHUKO.COM

Stay Tuned....

Would you like to join my groups and networks?
Then click on below given links:

Creative Authors
Life & Literature
GCET Language Club Google Group
Language Educators Google Group
Language Club Webpage
Language Club Blog
Communication & Research Skills Blog
Read My Gujarati Poems
Read My English Poems
Me on Webs.com
Me on Wordpress
Me on self growth
Read my poem on Laystaro

Read articles here

ખાલીપણાનો ભાર છે ---નિખિલ જોશી

ખાલીપણાનો ભાર છે

એનો જ તો આભાર છે

એના વિષે હું શું કહું?

એ તો સમજદાર છે

આંખ માં ખૂંપી રહી

સ્વપ્નની એ ધાર છે

શાહી છે બસ ત્યાં લગી

આ કલમ ઓજાર છે

એક મુઠ્ઠી ઝાંઝવા

કે બધે વ્યાપાર છે

સાવ સૂની શેરીઓમાં

બંધ બધ્ધા દ્વાર છે

એક ભીના સ્પર્શનો

સંઘર્યો આધાર છે

સ્મિત ઝાંકળનું અહી

ફૂલ નો શણગાર છે

ઉજાગરાની ઓથમાં

આંખનો નિખાર છે

બૂંદ થઇ બેસી શકું

એટલો વિસ્તાર છે

મૂડી બચી છે આટલી

એ ઝંખના બે-ચાર છે

સંવેદનાના નામ પર

જ્યાં જુઓ ત્યાં ઠાર છે

સુર્યતાપે ગુલમહોરે

છાવની બોછાર છે

ગર્ભના આ શ્વાસમાં

અણદીઠો કો તાર છે

મધ્યદરિયે નાવનો

સઢ પરે મદાર છે

દુશ્મનોની ધારણામાં

દોસ્તનો આ વાર છે

એ બધા ઉજવી રહ્યા

એ અમારી હાર છે

ભેટ આપ્યો તે કિનારો

ને તુંજ પેલે પાર છે

શાંત છે સઘળી દિશા

યુદ્ધનો અણસાર છે

હું ભજું કે તું પઢે

એક સઘળો સાર છે

---નિખિલ જોશી

મધરાતે નિન્દરને ગામ –નિખિલ જોશી

મધરાતે નિન્દરને ગામ

મધરાતે નિન્દરને ગામ જુઓ કેવુ તો ફાટી રે નિકળ્યુ તોફાન
સપના ના જુંડ સામે લડવાને જંગ મે તો આંસુ ને સોપ્યુ સુકાન

આંસુ ની જાત સખી એવી તે કેવી અડકો જરાક ત્યાજ પાણી પાણી
કોણ લાવ્યુ આખ્યુ ના ઉંડા કૂવેથી એને પાંપણની પાળ લગી તાણીતાણી
અન્ધારે ડુબ્યો રે ઓરતા નો સૂરજ ને છાતીમા વસતુ વેરાન

સપનાના જુંડનુ તો એવુ જૂનૂન જાણે છાતીમા ધસમસતુ ધણ
ઘરના અરિસાઓ શોધે છે સમટા ખોવાયુ જે એક જણ
રુવાડે બટકેલી બેઠી છે ઇચ્છાઓ ઉમ્બરનુ જાળવવા માન

–નિખિલ જોશી

જુરાપા નુ ઝાડ --- નિખિલ જોષી

જુરાપા નુ ઝાડ --- નિખિલ જોષી

છાતી ની અધવચ્ચે ઉગ્યુ જુરાપા નુ ઝાડ
કેવી ઉંચી કાટાળી આ કૂદી શકૂ ના વાડ

મને ખબર ના તને ખબર છે કયા લગ આવુ જુરવુ
આથમવાની ટેવ પડી ગઇ કેમ કરીને ઉગવુ
ભીંસીને છે વાસી સાકળ ખૂલે નહી કમાડ

મુઠીભર આ લાગણીઑ નુ કેટ્કેટ્લુ જોર
પાપણમા એ જીલમીલ જીલમીલ રૉજ મચાવે શોર
ના પોસાશે આપણને આ સપનાઓના લાડ

થોકબન્ધ આ સ્મરણૉને જૉ ખીસ્સામા સંઘરીયે
હાલક ડૉલક નાંવ મળી છે કાંઠાને કરગરિયે
વસમા છે કાઇ ઓળન્ગવા આ ઇચ્છાઓ ના પહાડ

--- નિખિલ જોષી